De laatste tijd is er veel te doen over Amerikaanse plannen voor een
raketschild, dat bescherming moet bieden tegen raketaanvallen van
vijandige landen. Niet alleen is de wens onkwetsbaar te zijn een
illusie, de plannen betekenen een waanzinnige geldverspilling en zullen
wereldwijd tot een nieuwe wapenwedloop leiden. Ook Nederland draagt
daaraan bij.
In 1983, de Koude Oorlog was nog in volle gang, lanceerde toenmalig
president Reagan met veel bombarie het Strategic Defence Initiative
(SDI), dat al snel bekend werd onder de naam Star Wars. Een Amerikaans
schild in de ruimte zou bescherming moeten bieden tegen een eventuele
raketaanval van de Sovjets. Niet alleen was de technologie nog lang
niet zover, ook de verhoudingen op het wereldtoneel veranderden
drastisch. Zodat enkele jaren later, met het einde van de Koude Oorlog,
de ambitieuze plannen op een laag pitje kwamen te staan. In hun
bestaansrecht bedreigd kregen militairen en wapenindustrie gelukkig al
snel een nieuwe vijand in het vizier. Zogenaamde schurkenstaten,
waarmee landen als Irak, Iran, Libië en Noord-Korea worden bedoeld,
zouden met hun rakettechnologie een bedreiging vormen voor de Verenigde
Staten. Onder de noemer 'National Missile Defence' komt onder Clinton
een oude droom weer tot leven. Niet alleen de Russen en Chinezen
reageren furieus op de plannen, ook Amerikaanse bondgenoten zijn lang
niet overtuigd van de noodzaak van een raketschild. Het schild moet de
Amerikanen onkwetsbaar maken, terwijl ze zelf wel in staat blijven
andere landen te vernietigen. Alleen een massale raketaanval kan het
schild nog overtroeven. Het valt daarom te verwachten dat andere
(kernwapen)landen hun voorraad langeafstandsraketten zullen opkrikken
om zo het oude 'evenwicht' te herstellen. China, dat nu nog een
relatief klein aantal kernwapens bezit, zal dat vrijwel zeker doen;
helemaal nu de verhoudingen met de regering Bush steeds verder
verslechteren. India zal zich daardoor bedreigd voelen en hetzelfde
doen, onvermijdelijk gevolgd door buurland en aartsrivaal Pakistan. Een
nieuwe nucleaire race ligt in het verschiet.
Los van het gevaar van een wapenwedloop biedt het Amerikaanse
raketschild niet meer dan een schijnveiligheid. Het is dan misschien op
termijn in staat een Noordkoreaanse kernraket uit de lucht te halen,
voor een beetje schurkenstaat of terrorist blijft het een koud kunstje
een koffer chemische of biologische wapens de grens over te smokkelen.
Voor een aanval met massavernietigingswapens zijn lange
afstandsraketten geen noodzakelijkheid.
Het hele plan (kosten ongeveer tweehonderd miljard gulden) lijkt vooral
een wensdroom van de wereld van militairen en wapenindustrie. Om meer
steun te krijgen hebben de Amerikanen de laatste tijd kosten noch
moeite gespaard NAVO-partners te paaien voor het raketschild. National
Missile Defence heette opeens Missile Defence en Europese bedrijven
werden uitgenodigd mee te doen. Nederland heeft zich als een van
eersten bij de plannen aangesloten. De bedrijven Thales Nederland
(voorheen Hollandse Signaal), Stork-Fokker en TNO, werken in
NAVO-verband aan systemen die uiteindelijk onderdeel van een breed
'gelaagd' raketschild gaan vormen, waarmee ter land, ter zee en in de
lucht westerse belangen beschermd moeten worden. Met dat plekje onder
Amerika's paraplu wordt Nederland medeverantwoordelijk voor de
destabiliserende werking van het raketschild en de wapenwedloop die het
tot gevolg zal hebben.